درباره کشتی کانتینری کاپوکلوگ

 

درباره کشتی کانتینری کاپوکلوگ

 

حمل و نقل کانتینری به تولیدکنندگان کوچک و صاحبان مشاغل اجازه می دهد تا از صرفه جویی در مقیاس استفاده کنند و محصولات خود را به مصرف کنندگان در سراسر جهان منتقل کنند.

 

اگرچه بسیاری از مردم درک درستی از کشتی کانتینری دارند و چگونه کار می کنند، تعداد کمی از این فرآیند را در سطح دقیقی از جمله هزینه های عملیاتی، زنجیره تامین، ازدحام بندر، کمبود کانتینر، هزینه سوخت و مصرف سوخت می دانند.

در این مقاله، کشتی‌های کانتینری را به تفصیل شرح می‌دهیم، از جمله اینکه چه هستند و چگونه به وجود آمده‌اند. ابتدا در مورد نام‌گذاری‌ها و ویژگی‌های مهم آن‌ها بحث خواهیم کرد. سپس نوع کانتینر حمل را که هر کدام حمل می کنند، بزرگنمایی می کنیم. در نهایت، ما یک نمای کلی از روند حمل و نقل از بندری به بندر دیگر ارائه می دهیم.

 

 

کشتی کانتینری چیست؟

کشتی های کانتینری کشتی های بزرگی هستند که محموله های خشک را در کانتینرهای چندوجهی حمل می کنند. برخلاف کشتی‌های باری عمومی، کشتی‌های کانتینری از کانتینرهایی استفاده می‌کنند که از نظر اندازه و ظرفیت کشتی‌های کانتینری استاندارد شده‌اند.

کانتینرهای با اندازه استاندارد فضای بار را به حداکثر می‌رسانند و به هر کشتی امکان می‌دهد حداکثر مقدار کالا را از محصولات تازه گرفته تا چوب گرفته تا خودرو حمل کند.

 

با استفاده از یک مسیر و برنامه ثابت، این کشتی‌های کانتینری اختصاصی می‌توانند به طور موثر محموله‌ها را از یک بندر به بندر دیگر منتقل کنند و از تجارت جهانی حمایت کنند. بدون کشتی‌های کانتینری، اقتصاد ما به شکل امروزی نخواهد بود. تولید کالا در بازارهای خارجی بسیار گران خواهد بود و گزینه‌های تولید و بازاریابی کالاها را محدود می‌کند.

 

توسعه کشتی کانتینری

کشتی کانتینری تا حد زیادی مسئول اقتصاد تجارت جهانی ما است، اما اختراع نسبتا جدیدی است. قبل از شروع قرن بیستم، ما بشکه‌ها، گونی‌ها و سایر کشتی‌های غیراستاندارد را در کشتی‌های باری معمولی قرار می‌دادیم.

حمل و نقل از این طریق برای بسیاری هزینه گزافی داشت و تنها شرکت های بزرگ می توانستند از مزیت تجارت بین المللی استفاده کنند.

همه اینها در سال 1955 زمانی که یک کارآفرین از کارولینای شمالی به نام مالکوم مک لین متوجه شد که کاهش حمل و نقل غیرضروری محموله می تواند منجر به افزایش بهره وری در حمل و نقل کالا شود، شروع به تغییر کرد. بنابراین، او یک نفتکش قدیمی جنگ جهانی دوم به نام SS Ideal X را گرفت و اولین کشتی کانتینری را ساخت.

اولین کشتی‌های کانتینری نحوه جابجایی محموله‌ها را تغییر دادند، اما در مقایسه با کشتی‌های مورد استفاده امروزی بسیار کوچک بودند. SS Ideal X 800 واحد معادل 20 فوت (TEU) را با حداکثر ظرفیت حمل می کرد. کشتی‌های کانتینری جدیدی که امروز به آنها تکیه می‌کنیم به راحتی 15،000 تا 21،000 TEU و گاهی اوقات بیشتر را حمل می‌کنند.

 

انواع کشتی های کانتینری

تکامل ظرفیت‌های 800 TEU به 15،000 TEU در انواع کشتی‌های کانتینری رخ داد و در نهایت منجر به ایجاد چندین اندازه و نوع کشتی کانتینری شد.

 

فیدرها

فیدرها کشتی های کانتینری کوچکی هستند که اغلب در بنادر کوچک یا داخلی یافت می شوند. این کشتی‌های جدید معمولاً تقریباً 492 فوت طول دارند و می‌توانند تا 2،{2}} TEU را حمل کنند.

اندازه کوچک کشتی آنها به آنها اجازه می دهد تا در آب های کم عمقی حرکت کنند که کشتی های کانتینری بزرگتر نمی توانند به آنها دسترسی داشته باشند. بنابراین، آنها کشتی های بزرگتر را "تغذیه" می کنند.

برخلاف کشتی‌های کانتینری بزرگ‌تر، کشتی‌های تغذیه‌کننده معمولاً دارای تجهیزات بارگیری هستند. ممکن است متوجه جرثقیل های باری نصب شده روی عرشه آنها شوید. این به این دلیل است که پورت‌های کوچک‌تری که به آنها سرویس می‌دهند، اغلب فضایی برای تجهیزات بالابر بزرگ‌تر لازم برای جابجایی کانتینرها ندارند.

 

فیدرمکس

کشتی‌های Feedermax درست مانند کشتی‌های تغذیه‌کننده عمل می‌کنند، اما همانطور که از نامشان پیداست، کمی بزرگ‌تر هستند. آنها ظرفیت 3،{1}} TEU دارند. آنها را در بنادر داخلی بزرگتر مانند دریای بالتیک خواهید دید. همچنین ممکن است آنها را در حال حمل کالاهای ویژه، از جمله مواد خام خطرناک و محموله هایی با اندازه عجیب و غریب که نمی توانند در کنار سایر کانتینرهای استاندارد حمل کنند، بیابید.

 

پاناماکس

پاناماکس 965 فوت طول دارد و ظرفیت آن 4،{2}} – 5،000 TEU است. معمولاً یک 106-پرتو پا و یک پیش نویس 39.5- پا دارد. این شناورها برای اولین بار در دهه 1980 ساخته شدند و برای عبور از کانال اصلی پاناما طراحی شدند.

کشتی هایی که می توانند از کانال عبور کنند می توانند زمان حمل و نقل بین المللی را به میزان قابل توجهی کاهش دهند. با این حال، کانال اصلی پاناما در سمت کوچک قرار داشت، که تا سال 2016 اندازه کشتی‌های کانتینری را بسیار محدود کرد.

 

پست پانامکس

پست پاناماکس اصطلاحی بود که صنعت کشتیرانی به کشتی هایی می داد که در قفل های اصلی کانال پاناما قرار نمی گرفتند.

در دهه 1980، زمانی که پاناماکس به وجود آمد، بسیاری از کشتی های بزرگتر از کانال عبور نمی کردند. هر چیزی با طول بیش از 984 فوت نمی تواند از کانال اصلی عبور کند. این کشتی ها نام Post-Panamax را به خود اختصاص دادند.

در آن زمان، کشتی‌های Post-Panamax عمدتاً کشتی‌هایی بودند که می‌توانستند بیش از 5،{2}} TEU را حمل کنند. امروزه به لطف گسترش کانال پاناما، تنها بزرگترین کشتی ها، کشتی های پست پانامکس هستند.

این کشتی ها باید کیپ هورن را در نوک آمریکای جنوبی طی کنند و از کانال به طور کلی عبور کنند و زمان ارسال محصولات را تا حد زیادی افزایش دهند. آنها در حال حاضر بزرگترین کشتی های کانتینری در حال استفاده هستند.

 

پاناماکس جدید

در سال 2016، کانال پاناما توسعه یافت. بنابراین، نام Panamax جدید یا Neopanamax به وجود آمد. این نام برای هر کشتی مناسب با عرض و عمق کانال جدید پاناما است.

کانال جدید می تواند کشتی هایی به طول بیش از 1300 فوت و عرض 157 فوت را در خود جای دهد. این کشتی ها تا 12500 TEU ظرفیت حمل دارند. ظرفیت افزایش یافته آنها اجازه می دهد تا کالاهای بیشتری از کانال عبور کنند و از سفر طولانی در اطراف کیپ هورن اجتناب کنند.

 

کشتی کانتینری فوق العاده بزرگ

بزرگترین کشتی های کانتینری، کشتی های کانتینری فوق العاده بزرگ، تحت نام کشتی کانتینری فوق العاده بزرگ (ULCV) قرار می گیرند. این کشتی‌های کانتینری بسیار بزرگ 14،{3}} TEU یا بیشتر را حمل می‌کنند و می‌توانند بیش از 1312 فوت طول و تا 193.5 فوت عرض داشته باشند.

این اندازه برای کانال پاناما بسیار بزرگ است، اما کشتی های بزرگ می توانند به راحتی از کانال بزرگتر سوئز عبور کنند. این کشتی‌های بزرگ‌تر مسیرهایی را از شلوغ‌ترین بندر کانتینری جهان در شانگهای تا بنادر اروپای شمالی انجام می‌دهند.

 

طراحی کشتی کانتینری

اندازه کشتی های کانتینری متفاوت است، اما آنها معمولاً دارای همان ویژگی های ضروری هستند، از جمله پل، جرثقیل ها، انبارهای بار و سیستم های امنیتی کانتینر.

 

پل

پل مرکز فرماندهی کشتی کانتینری است. تجهیزات ناوبری را نگه می دارد و موتور کشتی را کنترل می کند. پل جایی است که کاپیتان و خدمه سرعت و جهت کشتی را کنترل می کنند. آنها همچنین وضعیت آب و هوا و دریا را زیر نظر دارند.

این پل همچنین به عنوان مکانی برای ارتباطات داخلی و خارجی عمل می کند. کاپیتان می تواند از طریق تجهیزات ارتباطی روی پل به خدمه خود و سایر کشتی های مجاور اشاره کند.

 

جرثقیل ها

اگرچه کشتی‌های کوچک‌تر مانند فیدرها ممکن است جرثقیل‌هایی روی عرشه خود نصب کنند، اما بیشتر کشتی‌های کانتینری به جرثقیل‌های باری نصب شده در بندر متکی هستند. هر جرثقیل بندری دارای ظرفیت حمل بار است که با اندازه کشتی هایی که به آنها خدمت می کنند مطابقت دارد، به این معنی که جرثقیل های پاناماکس، جرثقیل های پست پانامکس و غیره وجود دارند.

بزرگترین جرثقیل ها شاهکارهای مهندسی چشمگیر هستند. آنها به اندازه برج ساعت بیگ بن ایستاده اند و می توانند 100 تن را بلند کنند. این معادل یک نهنگ آبی کوچک یا شاتل فضایی اندیور است.

 

انبارهای بار

انبارهای بار فضاهای بسته ای برای حمل کانتینرها در زیر عرشه کشتی هستند. هر یک ظرفیت حمل زیادی دارد، از 20 تا 200،{2}} تن. و هر یک می تواند الزامات تخصصی را برآورده کند. به عنوان مثال، یک انبار باری که برای نگهداری کانتینرهای یخچال دار است، دسترسی زیادی به برق خواهد داشت.

راهنماهای سلولی در هر محموله، ظروف راهنما را در طول فرآیند بارگیری در جای خود نگه می دارند. این راهنماهای فلزی به نگه داشتن ظروف در ردیف های منظم و عالی کمک می کنند.

در بالای نگهدارنده ها روکش های دریچه قرار دارد. روکش های دریچه از برخورد عناصر از جمله آب به محموله جلوگیری می کند. روکش‌ها همچنین از محموله‌ها، به‌ویژه کالاهایی که در ظروف روباز یا صاف حرکت می‌کنند، محافظت می‌کنند.

 

امنیت کانتینر

برای اینکه ظروف کانتینری مفید باشند، ظروف باید در جای خود باقی بمانند. جلوگیری از واژگونی برج های کانتینر در شرایط مختلف دریا و آب و هوا آسان نیست، اما با امنیت کانتینر مناسب امکان پذیر است.

سیستم های شلاق یکی از اشکال امنیت کانتینر هستند. سیستم های شلاق شامل طناب های سیم، میله های سفت، زنجیر و دستگاه های کششی برای محکم کردن کانتینرها به کشتی است. افزودن یک سیستم قفل پیچشی، پشته های کانتینر را متصل می کند و محموله را بیشتر ایمن می کند.

در برخی از بزرگ‌ترین کشتی‌های کانتینری، سیستمی از برج‌ها یا تکیه‌گاه‌ها در هر انتهای هر انبار بار قرار دارند. هنگامی که کارگران عرشه کشتی را بارگیری می کنند، یک فرم انباشته قابل جابجایی به برج ها اضافه می کنند و هر ردیف کانتینر را در کنار هم برای صاحبان کشتی محکم می کنند.

 

انواع کانتینر

کشتی‌های کانتینری کانتینرهای ISO را حمل می‌کنند که از نظر اندازه و شکل استاندارد شده‌اند، اما می‌توانند با توجه به ویژگی‌ها تفاوت قابل توجهی داشته باشند.

 

ظروف ذخیره سازی خشک

تقریباً 90٪ از ظروف ISO ظروف ذخیره سازی خشک 20 یا 40- فوتی هستند که برای حمل و نقل مواد خشک از همه نوع استفاده می شوند. وقتی به ظروف ذخیره سازی فکر می کنید، احتمالاً به این ظروف فکر می کنید.

این ظروف پایه و فولادی هستند، این ظروف به صورت هرمتیک مهر و موم شده اند اما کنترل دما یا تهویه را ارائه نمی دهند. نقاط اتصال در امتداد نرده های پایین و بالا در داخل کانتینر به فرستندگان اجازه می دهد تا انواع کالاها را ایمن کنند.

 

کانتینر رک تخت

ظروف قفسه‌ای تخت شبیه ظروف ذخیره‌سازی خشک معمولی هستند، اما کناره‌هایی ندارند، یا گاهی اوقات کناره‌هایی دارند که فرو می‌ریزند. این به آنها اجازه می دهد تا بارهای بزرگتر یا با شکل عجیب و غریب مانند اتومبیل یا ماشین آلات را در خود جای دهند.

در برخی موارد، قفسه‌های مسطح دیواره‌های جلو، عقب یا کناری ندارند. در عوض، آنها فقط میله های گوشه ظرف را دارند. بنابراین، شرکت های حمل و نقل همچنان می توانند آنها را در حالی که بارهای غیر معمول را در خود جای می دهند، روی هم قرار دهند.

 

ظرف بالا را باز کنید

ظروف روباز دقیقاً همان چیزی هستند که به نظر می رسند. آنها ظروف بدون سر هستند. در برخی موارد، تاپ وجود دارد اما قابل تبدیل است. درست مانند قسمت بالای یک خودروی کانورتیبل، سقف می تواند در صورت نیاز به عقب برگردد. این ویژگی به کانتینرهای روباز اجازه می دهد تا محموله های بلند مانند کنده ها یا تجهیزات تولیدی را حمل کنند.

 

کانتینر یخچال دار

ظروف یخچالی یا صخره‌های صخره‌ای، کنترل دما را ارائه می‌دهند که برای برخی از انواع محموله‌های فله ضروری است. تا زمانی که این ظروف به منبع برق متصل هستند، می توانند دمای -18 تا 30 درجه فارنهایت را حفظ کنند.

اقلام فاسدشدنی مانند میوه‌ها و سبزیجات که از دریاهای مواج عبور می‌کنند به ظروف حمل‌ونقلی مانند این متکی هستند. برخی داروها و داروها نیز به ظروف یخچالی نیاز دارند.

 

ظرف باز کناری

ظروف ساید باز دارای درهای جانبی هستند که می توانند جابجا شوند تا کل طرف ظرف باز شود. مانند پرده‌های روی صحنه، کارگران می‌توانند کناره‌های کانتینر کناری را به‌طور کامل به عقب بکشند و به آن‌ها اجازه می‌دهند تا کانتینر را با محموله‌های طولانی یا عریض بارگیری کنند.

ظروف باز جانبی نیز هنگام حمل محموله ای که نیاز به تهویه دارد ایده آل هستند. برخی محصولات و برخی گیاهان در این ظروف بهترین عملکرد را دارند.

 

ظروف مخزن

ظروف مخزن مخازن فولادی پر از مایع حجیم را در یک قاب محافظ نگه می دارند. این قاب دارای اندازه استاندارد ISO است، بنابراین می تواند در زیر یا روی سایر کانتینرهای حمل و نقل قرار گیرد.

خود مخزن معمولاً حاوی یک مانع محافظ غیر خورنده است که به مایع داخل آن اجازه می دهد یا غیر خطرناک یا خطرناک باشد. این مخازن علاوه بر مایع، می توانند مواد شیمیایی، گازهای مایع و برخی مواد غذایی را نیز حمل کنند.

 

ظروف نیم قد

همانطور که از نام آنها پیداست، ظروف با ارتفاع نصف ارتفاع ظروف معمولی هستند. درست مانند ظروف ذخیره سازی خشک، آنها از فولاد ساخته شده اند و به صورت هرمتیک آب بندی می شوند. در داخل، آنها ممکن است چندین نقطه اتصال داشته باشند، که به نگه داشتن کالا در هنگام حمل و نقل کمک می کند.

اندازه کوچکتر آنها را برای حمل وسایل سنگین یا متراکم مانند سنگ، شن و زغال سنگ ایده آل می کند. آنها همچنین اغلب لوله و ابزار حمل می کنند.

 

چگونه یک کشتی کانتینری محموله خود را حمل می کند

فرآیند حمل و نقل محموله از طریق کشتی کانتینری با کاغذبازی قبل از حرکت آغاز می شود و با تخلیه کانتینرهای حمل و نقل در تأسیسات بندری در سراسر جهان پایان می یابد.

 

قبل از حرکت

حمل و نقل کالا در کشتی های باری زمانی آغاز می شود که شما برای کالایی از یک تولید کننده در خارج از کشور سفارش دهید. معمولاً، سازنده سپس با یک شرکت حمل و نقل کار می کند تا حمل و نقل کالا را از کارخانه خود به محل کار یا منزل شما ترتیب دهد.

حمل و نقل کالا، تجارت های واسطه ای هستند که با شرکت های هوایی، دریایی، ریلی و کامیون برای حمل بار از یک مکان به مکان دیگر همکاری می کنند. زمانی که می‌خواهید کالا را به خارج از کشور منتقل کنید، بسیار مفید هستند، زیرا در اغلب موارد، باید با بیش از یک شرکت حمل‌ونقل کار کنید، و آنها به ارائه مدارک لازم برای هر کدام کمک می‌کنند.

 

هنگام حمل و نقل از طریق کانتینرهای حمل و نقل، به یک بارنامه (BoL) و یک قبض حمل و نقل نیاز دارید. BoL در اصل یک قرارداد حمل و نقل است. مبدا و مقصد محموله را شرح می دهد. همچنین مقدار، توضیحات و هزینه های کالا را فهرست می کند. در نهایت، BoL عنوان یا مالکیت کالا را مستند می کند.

قبض حمل و نقل یک فاکتور حمل و نقل است. هزینه های توافق شده، از جمله جزئیات مربوط به هزینه های لوازم جانبی را فهرست می کند. همچنین تمام خدمات ارائه شده برای حمل و نقل محموله و هزینه های مربوط به آنها را فهرست می کند.

 

در حال بارگذاری

پس از اینکه شرکت باربری مسیر سفر را تنظیم کرد و همه طرفین به مدارک لازم رسیدگی کردند، معمولاً کالا با کامیون به نزدیکترین بندر منتقل می شود. شرکت حمل و نقل بار ترتیبی می دهد که کامیون به کارخانه سازنده برسد. سپس یک کانتینر ISO را با کالا بارگیری می کنند. پس از آن، آنها کانتینر را به نزدیکترین بندر هدایت می کنند.

 

در بندر، کارگران از جرثقیل برای بارگیری کانتینرها در کشتی استفاده می کنند. هر کانتینر بر اساس نیازهای خاص خود دارای یک خلیج، موقعیت ردیف، و ردیف یا سطح خاصی است. به عنوان مثال، یک کانتینر یخچالی در محفظه بار با دسترسی آسان به منبع برق خواهد بود.

در این مرحله، فورواردر تمام داده‌های مانیفست لازم را در اختیار شرکت حمل‌ونقل قرار می‌دهد، مانند محتوای کانتینر، مالک آن و مقصد نهایی آن. شرکت کشتیرانی باید این داده ها را به دولت بندر مبدا و مقصد ارسال کند.

 

سفر

پس از بارگیری کشتی باری، آماده حرکت است. با هر شانسی، شرایط آب و هوایی و دریا باعث می شود کشتی به موقع و بدون حادثه به مقصد برسد. اطمینان از اینکه کانتینرها قبل از خروج کشتی از بندر به درستی بسته شده و محکم شده اند، کمک می کند تا اطمینان حاصل شود که محموله به طور کامل و بدون آسیب به مقصد نهایی می رسد.

قبل از رسیدن به بندر مقصد، کاپیتان کشتی یا مرکز اسناد جهانی شرکت کشتیرانی اطمینان حاصل می کند که مقامات محلی بندر مقصد تمام اطلاعات مورد نیاز برای اجازه ورود کشتی را دارند، از جمله اطلاعات مربوط به خود کشتی، خدمه و محموله ای که حمل می کند. .

 

تخلیه کردن

هنگامی که کشتی به مقصد می رسد، مقامات محلی آن را برای ورود به بندر ترخیص می کنند. در آنجا، در کنار جرثقیل های بندری مناسب پهلو می گیرد که کارگران اسکله از آنها برای تخلیه کشتی استفاده می کنند. برای هر کشتی در حین تخلیه ممکن است 100 کارگر اسکله وجود داشته باشد. این کارگران ممکن است در سیستم های شلاق، عملیات جرثقیل یا سایر عملیات تجهیزات باری تخصص داشته باشند.

 

هنگامی که کانتینرها از کشتی خارج شدند، گمرک باید اسناد کشتی را تجزیه و تحلیل کند. سپس، آنها ممکن است چند ظرف را برای بازرسی بیشتر انتخاب کنند. پس از بازرسی کانتینرها برای اطمینان از مطابقت با اسناد کشتی، محموله را ترخیص می کنند.

پس از ترخیص کالا از گمرک، کانتینر معمولاً به کامیون دیگری ختم می شود. این کامیون که به عنوان کامیون درایاژ شناخته می شود، آن را به مرکز توزیع می برد. در مرکز توزیع، کارگران ظروف را باز می کنند و بسته های محموله را در آنها تقسیم می کنند. سپس، آنها اطمینان حاصل می کنند که هر بسته به مخاطب مناسب می رسد، خواه با کامیون، راه آهن، هوایی یا سفرهای دریایی بیشتر.

 

سوالات متداول

در زیر به چند مورد از متداول ترین سوالات در مورد کشتی های کانتینری پاسخ می دهیم.

 

کشتی های کانتینری چگونه اسقاط می شوند؟

هنگامی که یک کشتی کانتینری دیگر مورد استفاده قرار نمی گیرد و آماده اسقاط است، مالک کشتی آن را به یک شرکت شکن می فروشد. شرکت شکن کشتی را به قطعات قابل استفاده از فولاد و سایر ضایعات فلزی تجزیه می کند و سپس قطعات را دوباره می فروشد.

 

بزرگترین اپراتور کشتی کانتینری کدام است؟

بزرگترین اپراتور کشتی های کانتینری جهان، شرکت کشتیرانی مدیترانه (MSC) است. آنها در مجموع 730 کشتی را اداره می کنند که 413 فروند آن کشتی های کانتینری هستند. ناوگان آنها 260 مسیر به 150 کشور جهان را ارائه می دهد. از نظر ظرفیت، CMA CGM فرانسه و Maersk Line دانمارک، نزدیک به MSC هستند.

 

میانگین سنی یک کشتی کانتینری چقدر است؟

طبق تحقیقات شرکت تحلیلی حمل و نقل کلارکسونز، میانگین سنی یک کشتی کانتینری 14.1 سال است. این در مقایسه با 11 سالگی پنج سال پیش است.

 

کدام کشور بیشترین کشتی های کانتینری را تحت پرچم خود دارد؟

پاناما بیشترین کشتی های کانتینری را تحت پرچم خود دارد. اگرچه تنها یک شرکت کشتیرانی در پاناما وجود دارد، بسیاری از شرکت‌های کشتیرانی تحت پرچم پاناما حرکت می‌کنند، زیرا آنها ثبت کشتی باز، موقعیت استراتژیک، قوانین مالیاتی مطلوب و دستمزدهای پایین را ارائه می‌دهند.

 

قراردادهای چارتر حمل و نقل چیست؟

قرارداد اجاره کشتی ترتیبی است که در آن یک مالک کشتی کشتی خود را برای حمل بار از یک بندر به بندر دیگر اجاره می کند. مالک کشتی کنترل ناوبری و مدیریت کشتی را حفظ می کند، اما اجاره کننده ظرفیت حمل کشتی را درگیر می کند.

 

نتیجه گیری

حمل و نقل کانتینری اقتصاد جهانی ما را متحول کرده است و به کوچکترین مشاغل نیز اجازه می دهد از بازارهای مصرف در سراسر جهان استفاده کنند. قبل از ظهور کشتی کانتینری، ما برای جابجایی کالا به شناورهای غیر استاندارد متکی بودیم.

بشکه‌ها، گونی‌ها و جعبه‌ها کار می‌کردند، اما استفاده بهینه از فضا دور بودند و بارگیری را سخت می‌کردند.

کشتی های کانتینری به کانتینرهای استاندارد متکی هستند. این امر فضای بار را به حداکثر می رساند و بارگیری و تخلیه را بسیار آسان تر می کند. به لطف کشتی های کانتینری، ما اکنون راهی کارآمد برای جابجایی کالا در سراسر جهان داریم که به اقتصاد جهانی امکان شکوفایی می دهد.